فلسفه انتظار | آخرین به روز رسانی : ۱۷ آبان ۱۳۸۹ ۰۹:۳۵

حضرت فرمود:« چون طلا گداخته می شوید و مانند طلای ناب از ناخالصی ها پاک می شوید»[5] همان گونه که آهن در کوره آتش رفته زنگارش پاک
می شود، کوران سختی ها ومصائب در دوران غیبت هم زنگ روح منتظران را می زداید، و آن ها را پرقدرت و نیرومند می گرداند و این نعمتی است که خداوند برای تطهیر روح و پاکسازی روان به ایشان عنایت فرموده است.

2- خودیاری های اجتماعی

شخص منتظر می داند برنامه ای که چشم به راه آن است یک برنامه فردی نیست، بلکه برنامه ایست که تمام عناصر تحول باید در آن شرکت جویند. پس به ناچار اولاً دشمنان خود را بهتر می شناسد، ثانیاً هر نوع تسلیم و سرسپردگی در برابر آنان را از خود نفی می کند، تا برای به دست گرفتن سرنوشت خویش آمادگی پیدا کند.

ثالثاً سعی می کند از وضع زمان و جامعه خود غافل نماند، بلکه برای احیا و بقای حاکمیت امر به معروف و نهی از منکر از هم مسلکان خویش پشتیبانی کند، تا فرصت طلبان نتوانند دست به رخنه و نفوذ زده، با فراهم کردن زمینه های مختلف ضربه خود را از درون وارد سازد و میدان اجتماع را برای چاپلوسان باز کرده، افراد صالح ومتعهد را به انزوا کشاند.

محمد بن ابی نصر گوید: حضرت امام رضا (ع) فرمود: «چه قدر نیکوست صبر کردن و به انتظار گشایش ماندن، مگر فرمایش خداوند عزَّوجل را نشیده ای؟! پس منتظر باشید که من هم با شما از منتظرانم ».[6]

3- عدم سازش با انحرافات محیط

انتظار به مفهوم واقعی آن، مانع حل شدن آدمی در محیط فساد، یا تسلیم شدن در برابر آن هاست، زیرا امید مهمترین حربه دفاعی اهل انتظار است که پیوسته آن را به مقاومت و خویشتنداری دعوت می کند و در برابر امواج نیرومند فساد و تباهی مصونشان می دارد.

انسان هم در حرکت تکاملی خود به مصونیت شدید نیاز دارد تا از رکود و سستی محفوظ بماند. گاه فساد محیط ممکن است افراد پاک را همرنگ محیط کرده، تدریجاً آن ها را به سوی گناه بکشاند.

انتظار به معنای واقعی موجب می شود که آدمی از این آفت برکنار بماند؛ زیرا منتظر واقعی با داشتن امید به اصلاح، نهایت تلاش خود را برای حفظ خویش یا اصلاح محیط به کار می برد و در محیط حل نمی شود.

امام رضا (ع) فرمود: «هر کسی زمان او را درکند باید به دین و مذهب او چنگ زند و راهی را برای شیطان جهت تسلط به خودش باز نکند. درباره امام زمان تردیدی به خود راه ندهد؛ زیرا اگر به شک و تردید گرفتار شود از دین و آیین من بیرون می رود، همچنان که شیطان پدر شما را از بهشت بیرون کرد و خداوند شیطان را دوستان افراد بی ایمان قرار داده است»[7].