سورة یونس علیه السلام (10) | آخرین به روز رسانی : ۲۹ آذر ۱۳۸۹ ۱۱:۰۹
1
الصدوق قال: حدّثنا عبدالواحد بن محمّد بن عبدوس النیسابورى العطّار– رضى الله عنه - قال: حدّثنا علىّ بن محمّد بن قتیبة عن حمدان بن سلیمان النیسابورى قال: حدّثنا إبراهیم بن محمّد الهمدانىّ، قال: قلت لأبى الحسن علىّ بن موسی الرضا علیه السلام: لأىّ علّة أغرق الله عزّوجلّ فرعون و قدآمن به، و أقرّ بتوحیده؟ قال: إنّه آمن عند رؤیة البأس، و هو غیر مقبول، و ذلک حکم الله تعالی ذکره فى السلف و الخلف قال الله تعالی «فلما رأوا بأسنا قالوا آمنّا بالله وحده و کفرنا بما کنّا به مشرکین*فلم یک ینفعهم إیمانهم لمّا رأوا بأسنا». و قال عزّوجلّ «یوم یأتى بعض آیات ربّک لاینفع نفساً إیمانها لم تکن آمنت من قبل أو کسبت فى إیمانها خیراً) و هکذا فرعون لمّا (أدرکه الغرق قال آمنت أنّه لاإله إلّا الّذى آمنت به بنو إسرائیل، و أنا من المسلمین» فقیل له «آلآن و قدعصیت قبل و کنت من المفسدین*فالیوم ننجّیک ببدنک لتکون لمن خلفک آیة» و قدکان فرعون من قرنه إلی قدمه فى الحدید، و قدلبسه علی بدنه. فلمّا اغرق ألقاه الله علی نجوة من الأرض ببدنه، لیکون لمن بعده علامة، فیرونه مع تثقّله بالحدید علی مرتفع من الأرض، و سبیل التثقیل أن یرسب و لایرتفع، فکان ذلک آیة و علامة، و لعلّة أخری أغرق الله عزّوجلّ فرعون و هى أنّه استغاث بموسی لمّا أدرکه الغرق و لم یستغث بالله فأوحی الله عزّوجلّ إلیه: یا موسی ما أغثت فرعون لأنّک لم تخلقه و لو استغاث بى لأغثته.
مؤمن (غافر) / 84- 85. أنعام / 158. یونس / 90. یونس / 91-92.علل الشرایع 59
صدوق از عبدالواحد بن محمد بن عبدوس نیشابوری عطار(رض)، از علی بن محمد قتیبه، از حمدان بن سلیمان نیشابوری، از ابراهیم بن محمد همدانی روایت کرده است که گفت: به ابوالحسن علی بن موسی الرضا(ع) عرض کردم: با آن که فرعون به خداوند عزّوجلّ ایمان آورد و به یگانگی او اقرار نمود، چرا خداوند وی را غرق ساخت؟ فرمود: او زمانی ایمان آورد که عذاب را مشاهده کرد. در چنین زمانی دیگر ایمان قبول نمیشود. این حکم خداوند است که درباره گذشتگان و آیندگان بیان کرده و فرموده است: «فلمّا رأوا بأسنا قالوا آمنا بالله وحده و کفرنا بما کنّا به مشرکین فلمیک ینفعهم ایمانهم لما رأوا بأسنا». و نیز فرموده است: «یوم یأتی بعض آیات ربک لاینفع نفسا إیمانها لم تکن آمنت من قبل أو کسبت فی إیمانها خیرا) ، ایمان آوردن فرعون از این نوع بوده وقتی (أدرکه الغرق قال آمنت أنه لا إله إلا الذی آمنت به بنوا اسرائیل و أنا من المسلمین» ، به او گفته شد: «آلآن و قد عصیت قبل و کنت من المفسدین فالیوم ننجیک ببدنک لتکون لمن خلفلک آیه» ، فرعون از فرق سر تا نوک پا پوشیده در آهن بود. پس از آن که غرق شد، خداوند جسد او را در روی زمینی مرتفع بیرون افکند تا برای کسانی که بعد از او میآیند نشانه (و عبرتی) باشد و ببینند که با وجود آن همه آهن سنگین بر بدنش در زمینی بلند افتاده است، در حالی که شیء سنگین قاعدتا ته نشین میشود نه این که در بلندی قرار گیرد، و این خود یک آیت و نشانه بود. علت دیگری که خداوند عزّوجلّ فرعون را غرق کرد این بود که وقتی خواست غرق شود از موسی کمک طلبید و از خداوند کمک نخواست، لذا خداوند عزّوجلّ به موسی وحی فرمود که: ای موسی، تو فرعون را کمک نکردی چون تو او را خلق نکردهای، در حالی که اگر از من کمک میطلبید، کمکش میکردم.
2
الکلینى عن عدّة من أصحابنا عن أحمد بن محمّد عن عمر بن عبدالعزیز عن محمّد بن الفضیل عن الرضا علیه السلام قال: قلت: «قل بفضل الله و برحمته فبذلک فلیفرحوا هو خیر ممّا یجمعون» قال: بولایة محمّد و آل محمّد علیهم السلام خیر ممّا یجمع هؤلاء من دنیاهم.
یونس / 58. اصول کافى 1/ 423
کلینی از عدهای از اصحاب ما، از احمد بن محمد، از عمر بن عبدالعزیز، از محمد بن فضیل روایت کرده است که گفت: از حضرت رضا(ع) درباره آیه شریفه «قل بفضل الله و برحمته فبذلک فیلفرحوا هو خیر مما یجمعون» ، سؤال کردم، فرمود: (مقصود از بفضل الله و برحمته) یعنی به ولایت محمد و آل محمد (باید شادمان باشند) که آن بهتر است از دنیایی که آنان برای خود گرد میآورند.
3
العیّاشى عن أحمد بن محمّد عن أبى الحسن الرضا علیه السلام قال: سمعته یقول: ما أحسن الصبر و انتظار الفرج، أما سمعت قول العبد الصالح «فانتظروا إنّى معکم من المنتظرین».
تفسیر عیّاشى 2/ 20، و آیه در سوره یونس / 20.
عیاشی از احمد بن محمد از ابوالحسن الرضا(ع) روایت کرده است که گفت: شنیدم میفرماید: چه نیکوست شکیبایی و انتظار فرج، آیا نشنیدهای سخن آن عبد صالح را که گفت: منتظر بمان که من همراه با شما از منتظران هستم.
منبع : پایگاه بنیاد پژوهشهای آستان قدس رضوی
نسخه چاپی
